Ik kunntes mi licht wat marken, dat was gaud.
Dee ik mal wat vergeeten, wurr mi rein benaud.
Mit Vergeeten mutten wi leven, dat höört nu mal dortau.
Hett ja ook sien Vördeelen, nimmt man dat neet so genau.

Een beter Utreed gifft dat bold neet,
Keen kann di wat, hast minn Verdreet.
Vergetts´d avers Saken, de wichtig sünt,
Denn kannst di ook targen as een Kind.

"Moin! Wat mooi, dat wi uns mal weersehn!"
"Moin, Jo..." - De kenn ik neet mehr, well mach dat ween...
"Du, leevt uns Mester noch, off bünt wi de quiet?"
"Oh, dat weet ik neet, hebb ook leider keen Tied."

Wao bün ik staanbleeven, wat wull ik noch seggen,
Gliek hebb ik´t weer, even overleggen.
Verdorri, nettakkrat harr ik dat noch, nu neet mehr.
Bün doch neet besoopen, dat is, as wenn´t wegpuust weer.

Säker kann man mal de Faden verlesen
Un in Gedanken heel woranners wesen...
Man nooit weeten wi, worum dat so is.
Hett ook sien Gaudet, dat is heel wiss.

Ik harr ook mal wat utfreeten.
Dat is fein updeelt,
een Hälfte sleit up Geweeten,
De anner Hälfte? Hebb ik vergeeten.